Çoğu zaman o namaza dururken benim de onun yanında durmami gülümseyerek karşılıyor, o eğilip doğruldukca ben de eğilip doğruluyor, yere kapandigimiz zaman, acaba kalktı mi diye, başım yerdeyken yanagimi seccadenin üzerine getirerek, ona bakıyordum, işte bu defa da o. Yine namaz. Ama ilk defa ona hazir olmanın bir aşamasından geçerek.
İşitilen şey görülen şeyden daha dehşet verici olabiliyor sanki. Sadece sözcükler ölüm gerçeğini kesinleştirebilir. Biri o öldü demedigi sürece hala bir umut vardir