Hayatımda geçirdiğim daha uzun geceler de olmuştu. Dönüp baktığımda sebep hep aynı. Gözümdeki ışığın, neşenin kaybının sebebi her neyse bunun da öyle. İnsan böyle böyle mi doğruya sürüklenir bilmiyorum. Beni doğruya götürecekse sonsuza kadar sürüklenmeyeceğim demektir. Bi yerde bu bitecektir ve o yerde umarım derin bir oh çekebilirim. Sanırım bunun bittiği o doğru yerde yalnız olacağım.
Olmuyorsa olmuyordur, konuşamadığın biriyle ömür geçirmeye niyetlenmek de ne. İnsan bazen ateşe bile bile yürüyor. Yanacağını bile bile… Kuş olup uçmak istiyor kalbim, hiç bilmediğim bir diyara. Bütün yüklerini bi kenara koyup sadece uçmak.