Sıkıntılarını uyumsuz davranışlarla dışa vuran çocuklar, dikkat çekme eğilimindedir; zihnini boşaltan çocuklar kimseyi rahatsız etmez. Bu nedenle de fark edilemez ve yavaş yavaş geleceklerini kaybederler.
Travma tamamen sözcük öncesidir. Shakespeare bu dilsiz dehşeti, Machbeth’de kralın ölü bedeni bulunduktan sonra şöyle ifade eder: “Korku! Korku! Korku! Ne dil ne de kalp seni anlamaz, seni adlandıramaz! Karmaşa artık şaheserini ortaya koymuştur!”