bedestan kurdum ,
inandığım düşlerle .
sustum içime ,
kelimesizce .
insan insan da manasını yitirir mi ?
ağladım yağmurlarda ,
acır birşey içimde
sahi bu göğsüme ne kattın ?
kâinatı telaşa vermeden ,
söz yükü yüreğimle
göğe salıncaklar kurdum.
ıslak sokaklar mevsimince
akıl tutulmaları mahşer yerim.
sonbahar yağar yollarıma
ben salınırım çocukluğuma
nasıl anlatılır bilemedim
renklerle seslendim.
yağmurun gelini gökkuşağı ile konuştum .
kâh al sarı yeşil ile abandım.
dışım tenha içim hazan
kendini bilmekle bulmak arasında
konsun yine pervazlara kuşlar ,
kırk yılın hatrı acılar ,
demlenelim yaşanılan yıllar ...
unutan iyileşir ,
iyileşen sever .
kendi yaşanmışlıkları mı iyileştirerek
başlıyorum işe
işte böyle bir vakitteyim .
hissedilen mevsimin renkleriyle....