Neslihan MAYALIK
@neslininkalemi
Allah a kul, eşine yaren, oğluna anne, dostlarına yoldaş, kardeş evlat....
Kimse seçmiyordu ki hayatını. Ne bedenini seçiyordu insan; ne o bedenin içine dolacak ruhun meşrebini; ne de nerede kimin yanında dünyaya geleceğini...
Reklam
Sevginin mizanı öyle uluortaydı ki istense bile kolay saklanamıyordu. Ve insan nedense en çok sevgisine kıymet vermeyenleri seviyordu. Bu duruma, eşitlenip belini doğrultmaya çalışan mizan bile bozuluyordu.
Büyükler herkesi budayıp kendilerine benzetmek isterdi ama çocuklar kahramanları oldukları gibi sevecek cesaretteydi.
Ama sosyalleşmek böyle bir şeydi işte, mütamadiyen insanı cevabını dinlemeyeceği sorular sormak zorunda bırakırdı.
Evet bende herkes gibi, marazlarımı başkalarıyla paylaştığımı fark edince bencilce rahatlıyorum. Ne de olsa en kötü şeyler,bizden başka kimsenin başına gelmeyenler.
Reklam