Birdenbire çok yorulduğumu,taşıyamayacağım kadar yaşantı üslendiğimi ölürcesine algıladım.Kitapsız,sanatçısız,tartışmasız bir yaşamın özlemi sardı benliğimi.
Çocukluğumuz üzerine kâbus gibi çöreklenenler,bilinçli yıllarımızı elimizden alamayacaklar,kendi çaresizlikleri sıkıntıları-bize kendi mutluluklarımızı çok görerek-tepemize atamayacaklar.Ben kimseye acımıyorum.