Yaşam öyküsünün hem sıradan hem de etkileyici olabileceğinin kanıtı İnsanlığımı Yitirirken. İnsanlığımı Yitirirken, Çocukluğundan itibaren ele alınan yaşamının en başından beri kişiliğinin dışında biri olmaya zorunluymuş gibi bir çabayla kendinden nasıl uzaklaştığını aynı zamanda içindekilerden nasıl kaçamadığına da şahit oluyoruz. Yazo ruhuna kendinin sürekli yüzleştirdiği bir maskeyle gülüyor, güldürüyor. Durumunun acınası olduğunun bilincinde buna devam ediyor. İnsanları güldürürken sarfettiği cümlelerin ciddiye alındığını şu cümleyle ifade ediyor: Ciddi olduğumda görmezden geliniyordum ve sadece … soytarılık ve üç kağıtçılık yaptığımda kelimelerim doğruluk hissi taşıyor gibi görünüyordu.” Bu cümlede bile Yazo olmadığı kişinin kabul görüldüğünü, bunun sitemini taşıyor içinde. Kendinden uzak bir kimlik edinen Yazo yaşı ilerledikçe kendisini dahi tanıyamıyor. Bu içinde sürekli bir korku, güvensizlik, sevgisizlik, uzaklığa sebep oluyor. Kimseyi sevmiyor ama kadınları ayrıca sevmiyor. Kadınların karmaşık varlıklar olduğunu düşünüyor, anlamlandıramıyor onları. Belirsizdir kadınlar, belirsiz olan her şey korkutur. Peki kadınlar seviyor muydu onu? … İnsanlığımı yitirirken bireyciliğin yanı sıra toplumsal yönünün de olduğu Hiroşimanın insanlar üzerindeki duygu durumundaki etkilerini hissettirildiğini de görüyoruz. Yazarın kendi yaşamından kesitler olduğunu da kitabın son kısmını okuduğumuzda da anlayabiliyoruz. Kitap bittikten bir süre sonra yazar Dazai intihar etmiş. Kitabın bir zamana kadar delil niteliğinde incelendiği daha sonra basıldığı belirtiliyor.

İnsanlığımı YitirirkenOsamu Dazai · İthaki Yayınları · 202560,2bin okunma

Geri İleri