n.
@nghnc
Ben bir insanım ve insani olan hiçbir şey bana
yabancı değildir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Eğer insan ancak kendi karşıtıyla
tanımlanıyorsa, ben, et ve kemik olarak tanımlanamazdım ve eğer sevgi ile nefret aynı madalyonun iki yüzüyse ben hiçbir şeyi ve hiç kimseyi sevmiyordum.
Peki, seviyor muydu beni? Orta yerde duyulan böyle bir içtenliği, yapmacıklıktan ayırt etmekte güçlük çekmişimdir hep.
Ona itaat edeceğim mi düşünülüyordu? Oysa bende, onun ricalarını kabul etme iyiliği vardı.
Oysa sevmişti o, yaşamak istemişti ve kendini ölürken görmüştü; bunlar, bir insanın insan olmasına yeter.