Çoğu zaman yazık ki kendi özdeğerimizi başkalarının yansımasında ve yankısında görüyoruz. Ancak ömrün sonunda o tek hayatınızın yaşanmadan bırakılmışlığının suçunu bu insanların, ‘herkesin’ üzerine yıkmanız, size nasıl bir teselli sağlayabilir? Mesele budur. Siz hayatı yaşamayı beklerken hayat yanı başınızdan geçip gitmiştir. O halde yaşamaya cesaret edelim. Gerekirse yalnız kalmaktan çekinmemeliyiz; kendimiz, hayatımız boyunca tanışacağımız en önemli insandır…
Canlılık hissine ihtiyacımız var. Cesaret, metanet, umut ve kararlılıkla zorlukların üstesinden gelmeye ihtiyacımız var. Dünya üzerinde etkin olabildiğimizi, bir şeyleri değiştirebildiğimizi, irademizin bir kıymeti olduğunu hissetmeye ihtiyacımız var.