İnsan yalnızlığa yazgılı bir varlıktı. Benim içime dokunansa insanın yalnızlığa yazgılı bir varlık olması değil, yazgısını bu kadar derin bir yerden bilmesiydi.
Bir şey sormazdı, çözüm aramaya zahmet etmezdi, sadece bol keseden şefkat gösterirdi. Şefkati yalan değildi, sahiciydi ama herhangi bir fedakarlık da içermiyordu.