Emre

Dostum, kendimi tanımıyorum, hele insanları hiç tanımıyorum.
Sayfa 101 - Hölderlin
1000Kitap
Reklam
Hoş geldin o zaman, ey gölgeler dünyasının sessizliği! Memnunum halimden, her ne kadar sazım Eşilik etmiyorsa da bana; bir kez yaşadım, tanrılar gibi, fazlası gerekmez.
Sayfa 97 - Hölderlin
1000Kitap
Biliyorsun işte, inançsız yaşıyordum, kalbim nasıl yoksuldu biliyorsun ve nasıl sefildim bu yüzden; şimdi olduğum insan olabilir miydim, bir kartal gibi mutlu, eğer karşıma bu, bu eşsiz insan çıkmamış olsaydı?
Sayfa 90 - Hölderlin
Edebiyat
Susuyorsun ve sabrediyorsun, zira seni anlamıyorlar, Ey asil varlık! Toprağa bakıyorsun ve susuyorsun O güzel günde, zira ah! Beyhude Arıyorsun sana yakın olanları gün ışığında... Büyük narin ruhların hiç bulunmadığı yerde.
Sayfa 88 - Hölderlin
Edebiyat
Zaten kurumuş bir çiçek sapı gibiyim, bir zamanlar toprağı ve saksısıyla sokağa düşmüş ve filizlerini kaybetmiş ve kökleri zedelenmiş ve ancak bin bir zahmetle taze toprağa dikilmiş ve özel bir bakımla kuruyup gitmekten zar zor kurtulabilmiş biriyim.
Sayfa 87 - Hölderlin
1000Kitap
Reklam