Karanlık bir denizde yalnız gemileriz hepimiz. Diğer gemilerin ışıklarını görürüz - uzanamadığımız, ama varlıkları ve benzer durumlarının bize rahatlama sağladığı gemilerdir bunlar. Mutlak yalnızlığımızın ve çaresizliğimizin farkındayız. Ama eğer penceresiz hücrelerimizden kaçabilirsek bizimkiyle aynı korkuyla yüz yüze olan diğerlerinin farkına varırız. Bizim yalıtım hissimiz diğerleri için şefkat duymamızı sağlar ve artık o kadar da çok korkmayız.
İnsan, hayatından sorumlu olduğu derecede yalnızdır. Sorumluluk yaratıcılığı gerektirir; insanın yaratıcılığının farkında olması bir başka yaratıcı ve koruyucu olduğu inancını bırakması anlamına gelir. Derin yalnızlık, kendini yaratma hareketinin yapısında vardır, insan evrenin kozmik kayıtsızlığının farkına varır.
Suçlulukla başa çıkmanın en iyi -belki de tek- yolu kefarettir, insan geçmişe doğru iradesini kullanamaz. Ancak geleceği değiştirerek geçmişin kefaretini ödeyebilir.