Nihan
@nihanergur
asıl olan yolmuş, yanılmak içinmiş bütün varışlar
yapmadığım şeyin vicdan azabı mı, en kötüsünün de bu olduğunu söyleyenler var, olup bitene izin vermenin vicdan azabı - işte en kötüsü de budur-
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
fakat inanç, herkes için daim mübarek olsun, gücünden yararlananların yolu üzerindeki dağları bir kenara ittiği gibi, onları çok daha azgın sulardan bile hiç ıslanmadan geçirtebilir.
Yakıcı, yeri boş kalan, içini sızlatan bir özlem duygusu: ama bu duygunun nereye yöneldiği belli değildi. Öylesine bir özlemdi işte belki boşluğa belki hiçbir yere belki de özlem duygusunun ta kendisine.
Sayfa 269
Kimse hayatından memnun değil. Herkes derin bir huzursuzluk içinde kıvranıyor, daha iyi bir hayata ulaşmak istiyor ama o yeni hayatın ne olduğunun da farkında değil. Tarifi yok dolayısıyla toplumun mitolojisi ve ideali de yok. Bu yüzden bir nehrin suları bizi önüne katmış götürüyor. İnsanlar akıntıdan kurtulmak için kıyıdan sarkan dallara tutunmaya çalışıyorlar. Kimi din dalına tutunuyor, kimi milliyetçilik, kimi Kürtçülük kimi ise nihilizme gömülüyor.
Sayfa 100
Herkes yabancılaşmıştı, yabancılaşıyordu. Toplum kuralları ve çevremizde tahkim ettiğimiz maddi dünya bizi bu yabancılaşmadan koruyan gardiyanlardı adeta. Yolumuzu şaşırdıkça, alışkanlık denen ılık kaplıca sularının içine gömülüp rahatlıyorduk. Sonunda bize yol gösteren şey: evde her zaman oturduğumuz koltuğun aşina yumuşaklığı, gözü kapalı çevirebildiğimiz banyo musluğu ve başımızın yastıkta bıraktığı iz oluyordu.
Sayfa 33