PINAR
@nihasrep
De vita hominis nulla cunctatio longa est.
Bana dokununca yada ben sana sanki bir kuş muşumda ılık gökyüzünde yavaşça süzülüyormuşum gibi hissediyorum
Yüzüme yüzüme esen her ılık rüzgarda senin dokuşunu senin o pamuk ellerini hissediyorum
Dudakların narince öpüyor yüzümün her yerini sanki
Her kanat çırpışımda göğe doğru ilk yükselişlerimde yani senin kokunu hissediyorum burnumda
O mis kokunu,insanın başını döndürken haz veren ama aynı zamanda da gerçekliğe döndüren hafif ama pürüzlü kokunu
Eskiden her kanat çırpışım yaşadığım acılları,çektiğim zorlukları hatırlatırdı bana
Şimdiyse bir tek seni bir tek senin yüzünü bir tek senin kokunu hatırlatıyor
Uçmaktan çok kanatlarımı özgürce bırakıp gökyüzünün maviliğinde süzülmeyi seviyorum
Birkaç kere ters uçmayı da denedim
Tehlikeli ama hissettirdiği duygular harika
Bana aşkı hatırlatıyor
Bana seni hatırlatıyor
Sen de beni böyle
Böyle bırakıp gittin
Sırtlarımızı birbirine dayamışken
Sen kendini sonsuz cennete
Beniyse sonsuz cehenneme yolladın
Şimdi benim cehennemimde bir cennet köşesi var
Sensizliği ancak sana en çok benzeyenle bir güvercinle yenebilme düşüncesi çelmişti aklımı
Kendimi bir kuş gibi hissetmeden önce