Romanın son satırlarıAlıntı
26 Nisan.
Milyonuncu keredir yola çıkıyorum yaşantının gerçekliğiyle karşılaşmak ve ruhumun nalbantında soyumun yaratılmamış vicdanını dövmek için.
27 Nisan.
Yaşlı baba, yaşlı zanaatkâr, şimdi ve her zaman yardımcı ol bana.
meursault
Romanın bu son satırları Stephen'ın hayatının geri kalanında bir sanatçı olma hedefini ilan eder. "Ruhumun demircisi" ifadesi, bireysel bilinci tüm çalışmalarının temeli olan bir sanatçı olmak için çabaladığını gösterir. "Irkımın yaratılmamış vicdanı" referansı, içine doğduğu toplum için bir ses ve vicdan yaratmak üzere bireysel sesini kullanan bir sanatçı olmak için çabaladığını ima ediyor. Son günlük girişi, "yaşlı baba" ve "yaşlı zanaatkâr" göndermeleriyle Stephen'ın iki yönlü misyonunu pekiştirir. Geçmişine olan borcunu kabul etmek için "yaşlı babasına" -ki bu Simon Dedalus ya da İrlanda'nın kendisi olarak okunabilir- başvurur. Bir sanatçı olarak rolünü vurgulamak için "yaşlı zanaatkârı"- adaşı, antik mitolojideki usta zanaatkâr Daedalus'u - çağırır. Stephen sanatı aracılığıyla bireyselliğini kullanarak toplumu için bir vicdan yaratacaktır.
Bölüm 5
- Konuştuğumuz dil benim olmadan önce onun dili. Ev. lsa, bira, usta kelimeleri ikimizin ağzından ne kadar bambaşka çıkıyor!
Ben bu kelimeleri ruhum tedirgin olmadan konuşamıyorum, yazamıyorum. Bana bu derece yakın ve bu derece uzak olan bu dil benim için her zaman sonradan edinilme bir dil olarak kalacak. Kelimelerini ben yapmadım,
ben benimsemedim. Sesimle kendimden itiyorum bu kelimeleri. Onun dilinin gölgesinde ezilip büzülüyor ruhum.
meursault
Bölüm 5'ten yapılan bu alıntı, Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi'nin dilsel ve tarihsel bağlamına işaret etmektedir. Stephen bu yorumu eğitim dekanıyla yaptığı konuşma sırasında yapar. İngiliz olan dekan "tundish "in ne anlama geldiğini bilmemektedir ve bunun İrlandaca bir kelime olduğunu varsayar. Stephen bir vatanseverlik anında, dillerini İngiliz fatihlerinden ödünç alan İrlanda halkına sempati duyar. Stephen'ın bu pasajda örnek olarak seçtiği kelimeler önemlidir. "Ale" ve "ev", ödünç alınmış bir dilin en tanıdık şeyleri bile nasıl aniden yabancı hissettirebileceğini göstermektedir. "Mesih" İrlanda dininin bile İngiliz işgali tarafından değiştirildiği gerçeğini ima eder. Son olarak, "efendi" İrlandalıların İngilizlere boyun eğmesine atıfta bulunur. Stephen'ın dilinin ödünç alınmış doğasına dair yeni farkındalığı, dilin sanatsal misyonunun merkezinde olduğunu bildiği için üzerinde güçlü bir etkiye sahiptir. Romanın sonunda Stephen, İrlanda İngilizcesinin ödünç alınmış bir dil olduğunu kabul eder ve bu bilgiyi, İngilizceyi hapsedilmiş İrlanda ırkının ruhunu ifade etmek için bir araç haline getirmek üzere kullanmaya karar verir.
Bölüm 4Alıntı
Yüksek sesle haykırma isteğinden acıdı boğazı, yükseklerde bir atmaca ya da kartal gibi haykırmak, rüzgarlara haykırmak kurtuluşunu, delercesine.
Bu, hayatın çağrısıydı ruhuna, ödevler dünyasının sıkıcı kaba sesi değil, sunağın soluk hizmetine çağıran insanlıksız ses değil. Bir anlık yabanıl
uçuş kurtarmıştı onu ve dudaklarının içeride tuttuğu zafer çığlığı beynini oyuyordu.
meursault
Dördüncü bölümden alınan bu pasaj, Joyce'un gerçek bir sanatçı olmanın, sanatçının kendi başına verebileceği bilinçli bir karar değil, bir çağrı içerdiği iddiasını ortaya koymaktadır. Bu düşünceler Stephen'ın aklından, kumsalda yüzen genç bir kızı görmeden hemen önce geçer. Kızın görüntüsü romandaki en önemli aydınlanmalardan birine yol açar. Stephen onu rahipliği reddettikten kısa bir süre sonra, dini bağlılığından vazgeçtiği için ne yapacağından emin olamadığı bir zamanda görür. O anda Stephen nihayet güçlü bir çağrı hisseder ve yaşamı, insanlığı ve özgürlüğü kutlamaya karar verir, böyle bir kutlamadan yüz çevirmeye yönelik tüm ayartmaları görmezden gelir. Zaten ayartmaya iki kez yenik düşmüştür. Birincisi, Dublin'in sefaletine yenik düştüğünde "donuk ve kaba bir ses" onun derin bir günah işlemesine neden olur. İkincisi, "insanlık dışı bir ses" onu rahipliğin soğuk, donuk, duygusuz dünyasına davet eder. Bu ayartmaların her ikisi de ve sanatçı olma çağrısı, dış dünyanın Stephen'a etki ettiği güçlerdir. Bu bağlamda pasaj, Stephen'ı sanatçı olmaya yönelten şeyin kendi özgür iradesi olduğu kadar kader de olduğunu öne sürer.
Bölüm 3 sonuAlıntı
- Corpus Domini nostri.
Olabilir miydi bu? Günahsız ve uysal diz çökmüştü ora da; kutsal ekmeği dilinin üstünde tutacak ve Tanrı arınmış gövdesine girecekti.
- In vitam eternam. Amen.
Bir başka hayat! Bir bağışlanma, erdem, mutluluk hayatı! Doğruydu. Biraz sonra uyanacağı bir düş değildi.
Geçmiş, geçmişti.
- Corpus Domini nostri.
Kutsal ekmek kabı ona ulaşmıştı.
meursault
Joyce'un Stephen'ın bilincinin gelişimini göstermek için kullandığı tekniklerden biri, beş bölümün her birini Stephen'ın bir yaşam biçiminin yanlışlığını ve diğerinin doğruluğunu fark ettiği bir aydınlanma anıyla bitirmektir. Bu pasaj, Stephen'ın dini bir hayata yönelmesi gerektiğini anladığı an olan 3. Bölümün sonundaki aydınlanma anıdır. Bu pasaj Joyce'un anlatım tarzının en devrimci yönlerinden birini ortaya koyar: diğer günah çıkarma romanlarında anlatıcılar genellikle gençliklerinde yaşadıkları olaylara yetişkin bakış açısıyla bakarken, Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi'nde böyle tarafsız bir ses yoktur. Stephen "Başka bir hayat!" ve "Geçmiş geçmişte kaldı" dediğinde, bize Stephen'ın dini hayatının yerini sonunda sanatsal bir hayat çağrısının aldığına dair hiçbir işaret verilmez. Aksine, tıpkı Stephen gibi, onun da hayatının geri kalanında dindar kalacağına ve ciborium'un gelişinin gerçek çağrısının gelişini simgelediğine inanmaya yönlendiriliriz. Bu anlamda, Stephen'ın hayatında birbirini izleyen epifanileri tıpkı onun deneyimlediği gibi deneyimleriz; bu noktaya kadar yaşadığı hayatta bir değişiklik yapıldığını biliriz, ancak bu değişimin onu gelecekte nereye götüreceğini bilmeyiz.
açılış satırlarıAlıntı
Evvel zaman içinde ve ne güzel evvel zamanlardı onlar bir küçük mööinek varmış yoldan aşağı inen ve yoldan aşağı inen bu küçük mööinek tuku bebek adında cici bir küçük çocuğa rastlamış...
Bu masalı ona babası anlattıydı, babası ona bir camın arkasından bakardı: Kıllı bir yüzü vardı.
Tuku bebek oydu: Mööinek Betty Byrne'ün yaşadığı yerde ki yoldan aşağı iniyordu: Betty Byrne limonlu pasta satardı.
Küçük yeşil çayırda
Ah, o yaban gülleri.
Bu türküyü söylerdi. Bu onun türküsüydü.
Ah, o yaban güyyeyi.
Yatağını ıslatırsan önce sıcak olur sonra soğur. Annesi muşamba koydu. Bir tuhaf kokusu vardı.
meursault
James Joyce, "Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi "nin açılış satırlarında, çok genç bir çocuğun bakış açısını kasıtlı olarak çocuksu bir dil ve düşünce süreçleri kullanarak tasvir eder. Anlatı, başkahraman Stephen yaşlandıkça gelişir ve Joyce'un üslubu olgunlaşan karakterin düşünce ve duygularını yansıtacak şekilde değişir.