Ancak dün insani kurgumu saatlerce kaybettim. Eğer cesur olsaydım, bırakırdım kayıp kalayım. Ama yeni şeylerden korkuyorum, anlamadığım şeyi yaşamaktan da öyle, en azından anladığımı sanmayı güvence altına almak istiyorum, kendimi bilmediğim yola nasıl bırakmalı bilmiyorum. En büyük korkumun şuna ilişkin olduğunu nasıl anlatmalı: var olmaya? ve yine de gidecek başka bir yol bulunmadığını. Ne olursa onu yaşamak zorunda kalmanın tam da en büyük korkum olduğunu nasıl anlatmalı? yaşam düşündüğüm şey değil de aslında başka bir şey olduğu için bakmaya katlanamadığımı sadece, sanki ne olduğunu biliyormuşum gibi! Görmek neden bunca karmaşa?
kendimi yaşadığım şeye indirgemek istemiyorum, bu indirgemede dünyanın benim için önceki halini yitiririm, bir başkasını kurmak için de yeteneğim yok, biliyorum.
arıyorum, arıyorum. Anlamaya çalışıyorum. Başımdan geçenleri başkasına vermeye çalışıyorum, kime olduğunu bilmiyorum ama bu deneyimle baş başa kalmak istemiyorum.