“Ahhh, anne ya, sen mi haklısın, ben mi haklıyım, geldim bu yaşıma hâlâ çözemedim.” Sustu.
“Evet, tamam... Annemi anlıyorum. Aslında tek derdi, o yalnızlğın içinde kendi başıma ayakta durmamı sağlamaktı. O ne yaşadıysa, hangi acılardan geçtiyse, nasıl direnerek çıktıysa... benim de aynı yolu yürümemi istedi. Ama unuttuğu bir şey var. Ben Masal'ım. Songül değilim. Ve her yara aynı şekilde kapanmaz.”