Kandaşım kesecekmiş nefesimi
Bir değil bin kez vuracakmış filizlenen bedenimi
Öyle kolaymış ki ölmek,
Öldürmekten yana olunca.
Tanıyamıyorum toprak olan çınarımı
Sızlar mı kökleri, hüzünlenir mi dalları
Zeze çok ağlamıştı
Ağlamalı mıyım bende?
Hak tan vakti baki olursa
Hurafe bi acı çöreklenir genzime
Güler mi insanın gözleri
Benimkiler kahkaha atıyor
Uzuvlarım bayram ediyor ey dost!
Kaldırımlarda bitap silüetine denk düşmek
Yüreğinde kimsesiz acılara gebe kalman
Yaşarken böyle ölmen, şenliktir bana.
Şenliktir ocağıma.
VS|