Peynir Surat’ı da pes etmek istemediğin için haklamıştın. Kısmen tam bir hödük olduğun, kısmen de aynen etrafındakilerin her biri gibi erkekliğin ölçüsünün diğer insanların canını yakmaya ve onların bedenlerinde yara izleri bırakmaya yönelik, etoburlara özgü birtakım canavarca işler yapmak olduğunu düşündüğün için pes edemezdin.
Reklam
Yoksulluğun pek iç açıcı bir şey olmadığının farkındaydı ama o da yoksulluğun kölelik ruhu taşımayan, yozlaşmamış ve umudunu kaybetmemiş tüm insanları geliştiren ve başarıya iten sivri uçlu bir mahmuz olduğu gibisinden bir orta sınıf inancına sahipti.
Dünyadaki tüm eleştirmenler haklı olabilir, ama ben benim... ve beğendiğim şeyler insanlığın oybirliğiyle verdiği bir hüküm uğruna feda edecek değilim. Eğer bir şeyden hoşlanmıyorsam, hoşlanmıyorum demektir, işte o kadar; şu gök kubbenin altında sırf benim türümden gelenlerin çoğu beğendi ya da beğenmiş gibi yaptı diye, bir maymun gibi davranıp beğeniyormuşum gibi yapmamı gerektiren tek bir neden yok. Beğendiğim ya da beğenmediğim şeyler söz konusu olduğunda modayı takip etmem mümkün değil.
Eğer spoiler niteliğinde bir şey söylemişsem, özür dilerim. Bir kitap incelemesi spoiler içermemeli ama ben o işi başaramadım sanırım, mazur görün :)
Kitap, Martin Eden’ın sosyal statü olarak kendisinden üstün olan Ruth’a aşık olmasıyla başlıyor ve Ruth’a ulaşabilmek için yaşadıklarını, kendini nasıl geliştirdiğini, ne tarz savaşlar verdiğini anlatıyor. Bunun için Ruth ona yardımcı oluyor denebilir ama daha sonra Martin’e aşık olsa bile kendini ailesinin ve diğer burjuvazilerin o şımarıklığı, ikiyüzlülüğü ve bencilliğinden kurtaramıyor tabii ki. Martin kitabın sonlarına doğru “o zaman yazmıştım ben onları” dedikçe insan onun hayal kırıklığını hissedebiliyor. Eskiden aşkı için yanıp tutuşurken, konuşma tarzından yaşam biçimine kadar kendini değiştirirken, cebinde yemek yiyebilecek parası yokken bile pes etmeden yazılar yazıp dergilere, gazetelere gönderirken şimdi o yazarlığa kavuşmasına rağmen hiçbir şey hissetmiyor, ne Ruth ne de başka bir şey ona zerre heyecan vermiyor ve vücudunun o heyecanla kazandığı sıcaklığın bir kısmını bile yakalayamıyor. Şahane bir kitap. Gerçekten öyle.
Okuduğum baskının çevirisine gelecek olursam başlarda Martin’in kötü telaffuzunu hissettirmek adına Martin’in konuşma cümlelerinde çokça yazım hatasına başvurulmuş. Bu beni ilk başta baya rahatsız etti ama Martin kendini geliştirdikçe o hatalar da kayboluyor tabii. Başka bir kitapla kıyaslayacak fırsatım olmadı, sanırım İş Bankası’ndan çıkanı almayı tercih ederdim ancak bu da yine güzel bir çeviri.
Sonuç olarak tavsiye ediyorum, Jack London’dan okuduğum ilk kitaptı. Diğer kitaplarını da merak ediyorum. Teşekkürler, iyi okumalar :)
