I.
@nilkasimpati
13 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Her halükarda sizin de söylediğiniz gibi, insanın saldırgan dürtülerinden tamamen kurtulmak
söz konusu değildir. Bu dürtülerin yönünü, kendilerini savaşla ifade etmemelerini
sağlayacak ölçüde değiştirmeye çalışmak
yeterlidir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Birleştirici bir otorite ortaya
koyacak bir güç bugün de yoktur. Bugün
milletleri yönlendiren ideallerin, onları karşıt
yönlere savurduğu son derece açıktır.
...
İnsanları savaşa hevesli bir hale getirmenin
çok kolay olduğu gerçeği karşısında
şaşkınlığınızı ifade ediyor ve insanın içinde
savaş çığırtkanlığına yatkın bir şey – nefret
ve imha içgüdüsü – olduğundan
şüphelendiğinizi de ekliyorsunuz.
Yapabileceğim tek şey bir defa daha bu
görüşe tamamen katıldığımı söylemektir. Bu tür bir içgüdünün varlığına inanıyoruz...
Toplumu bir arada tutan iki etken olduğunu gördük:
Şiddetin zorlayıcı gücü ve bireyleri
arasındaki duygusal bağlar (teknik anlamda
özdeşleşme). Etkenlerden biri yoksa,
toplumu bir arada tutan muhtemelen diğeri
olacaktır. Doğal olarak, fikirler, ancak
toplumun bireyleri arasında kayda değer bir
yakınlık söylemi yaratırlarsa önem
kazanabilirler...
Savaşlar ancak insanlık tüm çıkar
çatışmaları için karar verme hakkını merkezi
bir otoriteye devretme amacıyla birleşirse
kesin olarak engellenebilir. Bunun
birbirinden açıkça ayrı iki şartı vardır: Üstün
bir organ yaratılması ve bu organın gerekli
güçle donatılması. Birinden birinin yokluğu
işe yaramaz.
Başlangıçta durum şöyleydi: Kim kaba
şiddet ya da zekâ ile desteklenen şiddet
kullanmada daha güçlüyse, o egemendi. Bu
rejimin evrim sürecinde değişikliğe
uğradığını biliyoruz. Şiddetten hukuk ya da
adalete giden bir yol vardı. Neydi bu yol?
Ben sadece bir tek yol olduğuna
inanıyorum: Tek bir bireyin üstün gücüne
birçok zayıf bireyin birleşerek rekabet
edebileceği gerçeğine giden yol. “L’union
fait la force.” Şiddet birleşerek kırılabilir ve
birlik olanların gücü artık tek bir bireyin
şiddetinin aksine hukuku temsil eder.
Böylece hukukun toplumun gücü olduğunu görüyoruz. Yine de şiddet ona karşı direnen
her bireye yönelmeye hazırdır.