Bazısı yine geleceğini söyler. Ama gelmez. Bazısı, geldiklerinde beni bulamadığını söyler. Oysa ben hep müzedeyim. Yapacak hiçbir şeyim yok. Bütün gün müzede ne yapar insan, diyorlar. Ama burası benim evim. Gidecek bir yerim yok ki.
Ama çocuklar kusura bakarlar. Kuşlar gibi. Hani taş atmıştım bir kez de küsüp kaçmıştı...
Ben şimdi kaçamıyorum İnci.
Ama büyüyünce kaçarım belki,
Hani o mavi uçurtma gibi...