Pater’in Rönesansında -hayatımı çok tuhaf bir biçimde etkileyen o kitapta- Dante’nin isteyerek hüzün içinde yaşayanları ‘’Cehennem’’in derinliklerine yerleştirdiğini okuyuşumu, bunun üzerine fakülte kütüphanesine gidip İlahi Komedya’nın ‘’güzel havada somurtanların’’ iç çekip iç karartıcı bataklığın dibinde yattıkları bölümünü okuyuşumu anımsıyorum:
Tristi fummo
nell'aer dolce che dal sol s'allegra
Güneşin neşe saçtığı güzel havada hüzünlüydük.