Aklım almıyor bir insanın, "Ben güçsüzüm," dedikten sonra kendini düzeltmeye çalışmamasını anlayamıyorum. Madem biliyorsun böyle olduğunu neden kendi kendinle savaşmıyorsun, niye kendini denetlemiyorsun?
...Her zaman o zavallı insanları akıldan çıkarmamam mı lazım? Mesela tam gülmem tutmuşken birden onları anıp susmalı, sevinçliyim diye utanmalı mıyım yoksa? Bütün gün oturup ağlamalı mıyım? Elimden gelmiyor, ne yapayım? Hem bir yerde üzüntü de aşınıp yıpranıyor.