Uzun süredir beni rahatsız eden bir konu hakkında biraz içimi dökmek istiyorum. İçinde bulunduğumuz coğrafyanın tiplemesine göre şekillenip ırkımıza ait olan özlellikleri kendi içimizde hatta özelleştirecek olursam kendi içimde barındırmam bekleniyor. Bir müslüman olarak dindar yaşamam, edebiyat öğrencisi olarak yazım hatası yapmayıp çoğu eserde haberdar olmam, bir kadın olarak ev işi bilmem ve içimde çok fazla merhamet barındırmam gibi örneklerle süslemek istiyorum fakat ben Nisayım bazen çok bencilim bazen hiç bir şey hissedemiyorum yemek yapmayı bilmiyorum ve insan olduğum için pek çok günah işliyorum Türk edebiyatıından çok Batı edebiyatını seviyorum yalan söylüyorum olmadığım biri gibi davranmak kendime karşı olan nefretimden kendimle ilgili çok fazla doğru ve yanlış barındırırken insanların beni damgalamaya çalışıp mükkemmel olmamı beklemeleri çok yoruyor. Sanatı çok severken sırf kapalı olduğum için sanattan ne anlar damgası da canımı yakıyor sanki hayatın dramı içinde yaşamalıymışım gibi pek çok öğüt veriliyor özgürlük adı altında kendimi bir kafesteymişim gibi hissediyorum. Sadece içimi dökmek istedim bu kadar.