Benim cümlelerim, içimdeki o yerin, mutluluğum, acım, pişmanlığım, aptallığım, gece uyumadan önce senin yanımda farz ederken uyuyakaldığım, yokluğunla olgunlaştığım sensin, sen...
Hayallerimin tek adresi de sendin. Hayatımda tattığım en tatlı mutluluklar da sana aitti. Tattığım en acı duygularda. Kalbimde her nereye gidersem gideyim, bana yaşattıklarınla senin yanımda götürmek istedim.
Sonra yorulduğumu anladım. Hiçbir şeyin iyi gitmeyeceğini... Geceleri uyumadan önce sana mesaj atmamak için kendi gururumla verdiğim savaş mücadelesinde hep yenildim. Kanadım.
Şiirim ol kadın,
Şairin olayım senin.
Mısralarından öpeyim seni.
İnan, ne yazmaktan bıkarım seni.
Ne de sevmekten.
Görmüyor musun?
Kurduğum her cümle, senle başlıyor.
Bende de ufak bir kalp var,
Her gece uyumadan önce sana çarpıyor.
Lütfen onu durdurma.
Beni durdurma,
Bırak seveyim seni.
Engel olma.
Bırak avuçlarımda kalsın kokun.
Bırak sen koksun kışlık hırkalarım.
Sen kokarak döneyim eve.
Buluşmaya gelirken seninle, biz süreyim üzerime.
Ben ki hiç hayal edemedim sevmemeyi.
Ne zaman gelse bu deli akla içi gülen gözlerin,
İki kat daha sevdim.
Kendimden nefret eden ben,
Sen tuttun diye ellerimi sever oldum.
Kayboldum ben sende, lütfen beni bulma...
En güzel mezesin.
Rakıma...
En güzel aşksın.
Kalbime...
En güzel özlemsin.
Hasretime...
En güzel sebepsin.
Yalnızlığıma...
Sen en güzel banasın.
Bana...