Otururken, gözlerimi kapatıp fısıldamaya başladım.
Sessizliğin hâlâ el değmemiş gelini. Sessizliğin ve.
Yavaşlığın üvey çocuğu…
Övgü’ adlı şiiri ezberletmişti. Ama sadece bu kadarını hatırlayabilmişim.
Kasabanın kasvetinden şehrin renklerine
Mis kokulu rüzgarların estiği yerlere
Karanlık kasabadan aydınlık ormanlara
Göçmen kuşlar gibi uçuyor çocuklar
Çocuklar, güzel çocuklar
Genç mutlu ve masumlar...