m

Ben senin sınırlı gövden ile beni sonsuz sarmanı diledim. Uykum seninle kışın kolları arasında devrilerek dönerek tamamlansın, içimde kuzeyin kuşları sussun istedim. Kışı ve kışın kalbimde ağırlaşan meyvesini, çiy düşmüş, soğumuş, donmuş bir dili hatırlamak için
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Müminin her hali olgunlaşma, her hali ibadettir. Anne, çocuğu büyütüp olgunlaştırdığını sanır, oysa çocuk anneyi kemale erdirir. Yaratılan hiçbir şeyde boşluk yoktur. Hikmet vardır. Çocuğun ağlaması da bunlardan biridir. Sünnet noktasından bakılınca çocuğun ağlamasında bile tevhid sırrının ardından uhrevi aydınlık görünür. O ağlama ne çocuk ne de anne için boşunadır. Çocuk ağlayarak annesinin kendisiyle ilgilenmesini sağlamışır. Belki de ilgi çekmek için ağlamıştır. Sebep ne olursa olsun sonuç hikmettir. Anne de çocuğunu sabırla teskin ederek rahmeti çekmektedir.
Alıntı
“kalbine dokunabilmiş ve onu kırmayı seçmiş.”
“Ağlasa da gizliyor gözlerinin yaşını; Bir kere eğemedim bu kadının başını.” Nazım Hikmet Ran
Bir kişinin daha beni kırmasına tahammülüm yok. Ben herkese mesafeli davranıyorum. Kimsenin beni tanımasına izin vermiyorum. Sırf yaralarımı görüp ordan vurmasınlar diye. Sana izin verdim. Geldin, gördün. Sonra… Gittin. Nihan