Nes
@nnes
Yaşamı bu kadar derinden hissederken, onu korumayı istememej mümkün değil... içimdeki değişimi inkar edemezdim. Önceden gizli olan şeyleri-düşünceleri gelecekleri-anlayabiliyorken, yaşamın benimle işinin bittiği gibi hüzünlü ama rahatlatıcı bir sanrıyla kendimi kandıramazdım artık. Köşeme çekilip ortadan kaybolsa da bir şey fark etmeyeceğini inanamazdım
Sanırım elde edilmesi zor kadın oynuyordum. Tanrı 'ya karşı yani, onun bana gelmesini istiyordum. Var olduğunu kanıtlamasını. Ama bu işin böyle olmadığını artık anladım. Kendi hikayelerimiz gibi inancımızıda kendimiz yaratıyoruz. İnanmak istediğimiz şeye inanıyoruz ama bunun için çaba harcamak gerekiyor
Yoktan var olmamız, bütün evrenin yoktan var olması, imkansız olarak boşlukta belirip o evrenin içinde yaşamamız. İmkansız hayat. Her an hatırlanması gereken bir şans
Zihnim artık hemen her şeyi biliyor gibiydi ama bir tek denizi tam anlayamıyordu. Deniz gizemini koruyor, bir tek ona bakmak bile beni sakinleştiriyordu. Zihnime sığmıyormuş gibi görünen tek şey oydu.
Yeterince derine inildiğinde, hemen her şey fazlasıyla ilginçtir