Nes
@nnes
Senin de mektubunda yazdığın gibi, insan yaşlandıkça kalıpları kırabilmek daha da zorlaşıyor. Resmen enkaz altındayım. Kim olduğuma, nasıl bir dünyada yaşadığıma dair hiçbir fikrim yoktu. Kendimi yeniden doğmuş gibi hissediyordum. Yeni doğan bütün bebekler gibi ağlamak istiyordum. Ya da çığlıklar atmak.
Hastanelerde bir şey vardı. İnsana hem geleceği hem de geçmişi düşündüren.
Anhedoni. Bu sözü bilir misin? Haz yitimi. Hissizlik. İşte, bir süredir ben de böyleydim. Depresyonu yaşamıştım ama bu farklı bir şeydi. Depresyon kadar yoğun değildi. Yalnızca bir yoksunluk haliydi. Sadece vardım. Midemi doldurmak için yiyordum. Müzik benim için şekil verilmiş gürültüden ibaretti. Bense yalnızca, nasıl desem, oradaydım
Benim hikayemin imkansız olana inanmanda sana yardımcı olacağına söz veremem. Fakat bu da yaşamın bir anlamı kalmadığını hisseden, sonra da yaşamak için amaçların en büyüğünü bulan birinin, bütün benzerleri kadar gerçek hikayesi ve bunu paylaşmanın görevim olduğunu düşünüyorum.
Karanlıktayım ve bir ışığa ihtiyacım var .Kusura bakmayın