N
@nnn_9
24 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
Ne Yaptığını Biliyorum1000k
Spoiler
Yazarların kitaplarında ters köşe yapacağım diye okurlarını kandırmalarından nefret ediyorum ve bu kitaptan da nefret ettim. Ben bir kere polisiyeden nefret ederim ve bakınca bu kitabı beğenmeme sebebim bu olabilir diye düşünebilirsiniz ama değil, bu kitap şimdiye kadarki okuduğum polisiye romanlarında okunması en keyifli olandı (en azından gerilim hissedilebiliyordu) ve verdiğim 3 puan da bunun hatrı için zaten. Güzel ve akıcı bir anlatım tarzıyla yazılmış, maalesef bunun dışında kitabın benim gözümde hiç değeri yok.
Kitap; kadın, erkek ve katil olmak üzere 3 kişinin bakış açısından yazılıyor ve her birinin pov'unu okurken katilin o olduğunu düşünerek oluyorsunuz. Katilde sıkıntı yok, asıl sıkıntı kadın, erkek ve diğer herkeste çünkü bu hikayede herkes potansiyel katil. Ama kitabın sonunda da katil bunlardan biri değil çok alakasız biri çıkıyor. Benim için o kadar da şaşırtıcı değildi çünkü onun katil olabilme ihtimalini de hesaplamıştım ve katilin o olduğunu okuduğumuz bölümde yaptığım tek şey göz devirmek oldu çünkü 'vay be' değil de 'ne alaka' dedim bitirdikten sonra (önceden bu ihtimali düşünmeme rağmen çünkü o kadar alakasız)
Kitabın hikayesi güzel, anlatım tarzı güzel, açıkça hissedilen bir gerilim var ve gizem unsurları iyi yerleştirilmiş ama ben beğenmedim. Bu aralar gerilim kitaplarına çok sardım ama bana bitirdikten sonra büyük bir ters köşe yaşatan bir kitap okumadım hiç, bana önerirseniz çok mutlu olurum:))) iyi okumalar.
Edit: bu arada Rachel'dan nefret ediyorum ve bence başına gelenlerden çok daha fazlasını hak ediyordu. Hatta bence ölüm onun için bir kurtuluş oldu, bu kadar basit olmamalıydı sonu. Ayrıca Cat ciddi anlamda bok yoluna gitti, başına gelenleri hak etmeyen bir o vardı zaten(Anna'da hak etmiyordu aslında). Onun acımasızca
N
Çok haklı bir yorum ama ben bu tarzı çok seviyorum 7 verdim… Ama kesinlikle wow dedirtmek yerine ne alaka dedirtti. Evet ters köşe ama çok saçmaydı. Kitabın sonuna kadar çok büyük bir zevk aldım. Yazarın yazımı çok güzel.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sessiz Hasta Kitap Yorumu1000Kitap
Öncelikle 
Sessiz Hasta nasıl Goodreads’de “En iyi gerilim romanı ödülü” almış aklım almıyor. Ana karakterden başlayarak sonsuza kadar giden sorunlar içeriyor kitap. 
Alex Michaelides’in belki diğer kitapları daha iyi olabilir bunun hakkında bir yorum yapamam fakat yazarın bir daha psikoloji/psikoterapi içeren başka hiçbir şey yapmaması gerektiğini söyleyebilirim. Sözde yarı-zamanlı gençler için bir klinikte çalışmış ve psikoterapi post-doc’una başlamış (iyi ki post-doc tamamlamamış çünkü öyle bir terapist yarardan daha çok zarar getirirdi). Tamam belki yazarın bir diploması yok fakat en azından araştırmasını düzgün yapabilirdi. Google’a yazmış ve bulduğu ilk şeyi kitabında kullanmış, acaba bu bilgi doğru mu diye sorgulamadan.
Öncelikle ana karakterimiz, psikoterapist Theo’nun sorunları ile başlayalım — ve karakter bir bakıma self-insert olduğu için Theo’nun sorunları kitabın geneline yansıyor:
1. “Onu tamir etmek istiyorum… Alicia Berenson’a yardım edebilecek niteliğe sahip tek kişi olduğumu düşünüyorum (sf.12-13)”
Öncelikle hiçbir psikoterapist hastasıyla (ki burada daha hastası bile değil) bu kadar saplantılı bir bağ kurmamalıdır, hem terapist hem de hasta için oldukça zararlı şeylere sebep verebilir. “Tamir” kavramı da aynı şekilde, psikoterapide asla kullanılmayan çünkü hem hasta-terapist ilişkisine hem de iyileşme sürecine zarar verebilecek niteliktedir. Ve bu alıntıdaki son sorun ana karakterin yenilmez egosu… Dünyada onun eğitiminin kat be katını almış yüzlerce, hatta binlerce insan varken bu adam nasıl “niteliğe sahip tek kişi” olabiliyor.
Ayrıca eski çalıştığı yerdeki hastalarını sadece bir kadına olan saplantısı için bırakabilmesi “niteliğinin” tamamını sorgu altına çekiyor. Bu adamın istediği işi alması değil diplomasının alınması gerekiyordu.
2. “ÇOCUKLUK”
Sessiz Hasta nasıl Goodreads’de “En iyi gerilim romanı ödülü” almış aklım almıyor. Ana karakterden başlayarak sonsuza kadar giden sorunlar içeriyor kitap. Alex Michaelides’in belki diğer kitapları daha iyi olabilir bunun hakkında bir yorum yapamam fakat yazarın bir daha psikoloji/psikoterapi içeren başka hiçbir şey yapmaması gerektiğini söyleyebilirim. Sözde yarı-zamanlı gençler için bir klinikte çalışmış ve psikoterapi post-doc’una başlamış (iyi ki post-doc tamamlamamış çünkü öyle bir terapist yarardan daha çok zarar getirirdi). Tamam belki yazarın bir diploması yok fakat en azından araştırmasını düzgün yapabilirdi. Google’a yazmış ve bulduğu ilk şeyi kitabında kullanmış, acaba bu bilgi doğru mu diye sorgulamadan.
Öncelikle ana karakterimiz, psikoterapist Theo’nun sorunları ile başlayalım — ve karakter bir bakıma self-insert olduğu için Theo’nun sorunları kitabın geneline yansıyor:
1. “Onu tamir etmek istiyorum… Alicia Berenson’a yardım edebilecek niteliğe sahip tek kişi olduğumu düşünüyorum (sf.12-13)”
Öncelikle hiçbir psikoterapist hastasıyla (ki burada daha hastası bile değil) bu kadar saplantılı bir bağ kurmamalıdır, hem terapist hem de hasta için oldukça zararlı şeylere sebep verebilir. “Tamir” kavramı da aynı şekilde, psikoterapide asla kullanılmayan çünkü hem hasta-terapist ilişkisine hem de iyileşme sürecine zarar verebilecek niteliktedir. Ve bu alıntıdaki son sorun ana karakterin yenilmez egosu… Dünyada onun eğitiminin kat be katını almış yüzlerce, hatta binlerce insan varken bu adam nasıl “niteliğe sahip tek kişi” olabiliyor.
Ayrıca eski çalıştığı yerdeki hastalarını sadece bir kadına olan saplantısı için bırakabilmesi “niteliğinin” tamamını sorgu altına çekiyor. Bu adamın istediği işi alması değil diplomasının alınması gerekiyordu.
2. “ÇOCUKLUK”N
Merhabalar 7. numaralı yorumunuz bana pek gerçekçi bir bakış açısıyla yazılmamış gibi geldi. Kitaplarda yeme bozukluklarının konu edilmemesi mi gerekiyor? O zaman taciz, tecavüz, cinayet, şiddet gibi konular da yer edinmemeli ki kimseyi rahatsız etmesin? Kitaplarda sadece pozitif konular mı ele alınsın. Bu yoruma katılmıyorum ve hiçbir zaman da katılmayacağım. Kitaplar dünyadaki yanlış da olsa kötü de olsa tüm gerçeklikleri olduğu gibi ele almalı fikrimce. Hayatın gerçeklerinden korkmamak lazım. Kitapta yeme bozukluğundan daha ağır daha rahatsız edici konular yer alıyor. O zaman en başında bu kitap hiç okunmamalı (!)
1, 5, 6 ve 7 numaralı yorumlarınız ise gayet doğru fakat buradaki asıl mesaj zaten Theo’nun sağlıksız bir zihne sahip olması. Bunu da kitabın sonlarına doğru daha net bir şekilde anlıyoruz.
Teşekkürler.