Reklam
Biz sadece küçük bir niyetle kapıyı çalarız, Allâh ise o niyetimizi hiç tahmin edemeyeceğimiz kadar geniş bir rahmete dönüştürür.
Çok düşünmek, kalabalıklarda
kaybolmak gibi.
Yön bilmez, iz bilmez, yürümek bilmez, gitmek bilmez...
Sadece nerede olduğunu anlamaya çalışır ya insan.
Hah!
İnsan da çok düşündüğünde,
hep neredeyim sorusunu sorar
içten içe kendine...
Ben neredeyim?
Hayatın neresindeyim?
Bir düşünü yok saymak ise,
bir yangın sonrasında kalan kül gibi gelir bana...
Artık kaybolmayı kanıksamışsındır.
Hayatın o kırıcı noktasında
bulmuşsundur kendini.
Yanmış, pişmişsindir.
Bir avuç külün kalmıştır,
Ve artık rüzgarın estiği yön neresiyse kaptırmış gidiyor bulursun kendini...
Artık soru sormazsın,
Bırakırsın ellerini kanatmış ipin ucunu...
Yol nereye giderse...
Rüzgar ne yöne eserse...
Yönüm kimden yana dönmüşse...
Yüküm nereye hafif gelmişse..
𝘚𝘦𝘥𝘢𝘯𝘶𝘳🌻
kelebeklerin bile çocuklardan daha uzun yaşadığı bir coğrafyada size hangi şiiri yazayım?