Son çocukluk hırkamı ne zaman giydiğimi hatırlamıyorum.
Son oyunumu ne zaman oynadığımı,
Çocukluğumu hangi gülüşte bıraktığımı,
Hangi saflığımda açıldığını dünyaya gözlerimin...
Büyümek, yapıştırıcısı olmayan ve
hiç bitmeyen kırıklıklarla dolu...
Her adımda batar mı insanın ayaklarına yaşamak,
Her gülüşte akar mı insanın dudaklarından biraz burukluk,
Biraz buğu kalır mı insanın gözlerinde, biraz da kahır...
Dünyayı sırtımda taşıyor gibiyim anne,
Nereye yürüsem ayağıma biraz dünya takılıyor,
Hiç bitmiyor sendelemelerim...
#Sedanur