koşuşturmaca içerisinde geçen gençlik yıllarımı bir türlü eğlenceli, güzel yıllar olarak anımsamayı beceremiyorum. "her yere düşerken güneş ışıkları," diyor baudelaire, "tükendi gençliğim zifiri karanlık fırtınalarda."
birden rüzgâr dindi, tüm yelkenler indi,
yoğun bir hüzün çöktü her şeye,
ağırlığı hissettik, rastgele sözler ettik
sırf denizin sessizliği bozulsun diye.