nisa
@nonevory
ㅤㅤ
ㅤㅤ
Şu anda okuduğu kitaplar
hamlet gibi hissediyordu kendini, baygın baygın ortalarda gezip dünya kederini dindirsin diye bekliyordu, insanlar onu muzla ve çikolatalarla beslerken o da huysuzca nutuklar atıp kendinden geçiyordu. hamlet nihayetinde ölüyordu tabii. "ve gerisi, sessizlik," diyordu, fakat yine de en yakın arkadaşından, hikayesini herkese anlatmasını istiyordu. cyrus'a göre bu baştan aşağı kolpaydı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
aramızda, leyla ile benim ve bedenlerimiz arasında hiçbir ayrım kalmamıştı. ayrım falan yoktu artık: ne müzik, ne ülke, ne kıyafetler. ne korku. ne de tarih.
"iyi biri olmak bu kadar zor olmasıydı keşke," diye fısıldadım ona, kendim bile şaşırmıştım,leyla'nın beni duyduğundan emin değildim. "deniyorum üstelik bir de. gerçekten deniyorum. ama o kadar yoruldum ki."
leyla'yla o ilk öpücüğümüz tuhaf ve yabancı bir kelimeydi; işi bilmeyen biri onu "gökyüzü" olarak çevirebilirdi ama gerçek manası "cennet"e daha yakındı.
o an istediği tek şey, var olmamaktı. ölü olmak. kendini öldürmek değil, yalnızca yaşama yükünün omuzlarından kalkmasını istiyordu.