İrem Külahcı
@nophenixx
"Bazen yukarıya çıkmak için karanlığa dokunmak gerekir."
Şu anda okuduğu kitap
Kimsenin ona ağlamasını istemiyordu. Sadece yalnız kalmak istiyordu, umutsuz ve küskün.
Şiir yazılacak umutlu bir çağ değil içinde bulunduğumuz dönem.
"Bugün yaşadığımız bu hayat... Yaşamak değil bu, öylece durmak, yaşarken ölmek. Şu iğrenç evlere bak, içindeki anlamsız hayatlara! Bazen ceset olduğumuzu düşünüyorum. Ayakta çürümüş cesetler."
Uzun uzadıya düşündü ve en sonunda kâğıdın tam ortasına şöyle yazdı:
Kalbimi kırdın.
Bu fiziksel acı iyi gelmişti. Kalbindeki acının etkisini azalttı.