İnsanın kendi kendini suçlamasının keyif veren bir yanı vardır. Kendi kendimizi suçladığımız zaman başka birinin bizi suçlamaya hakkı kalmadığını düşünürüz. İnsanın ruhunu suçluluk duygusundan arındıran şey itiraf etme eyleminin kendisidir; günah çıkartan rahip değil.
Üzerimizde en amansızca hakimiyet kuran arzular, kaynağı konusunda kendimizi kandırdıklarımızdır. En zayıf güdülerimiz doğasını en iyi bildiklerimizdir.
Her ne kadar sonu çok tahmin edilebilir olsa da çok sürükleyici bir kitaptı benim için. Sadece biraz basit bir dille yazıldığını düşünüyorum. Bunun dışında insana gerçekten yaşadığı hayatın ne kadar kıymetli olduğunu gösteriyor ve kitabı bitirdikten sonra hayata farklı bir bakış açısıyla bakıyorsunuz.