Yaşam bir otobüs yolculuğuydu ve biz o otobüste yanımızda oturanlarla yalnızlığımızı unutuyorduk sadece. Ne vakit ki yanımız boşalıyordu, yine yalnızlığımıza çekilip yolun bitmesini bekliyorduk. Ölmeyi bekliyorduk, hiç doğmamış gibi yolun bitmesini bekliyorduk.