Bazen bırakmak lazım olayları akışına ve tevekkül etmek lazım tebessümle. Bu kadar zor olmamalı Rabbimize sımsıkı sarılmak olana ve olmayana hamd etmek. Bizler bunu tam aksine gelmemiş gelecek için derlenip sabrımızı şimdiden tüketiyoruz.Dert sandıklarımız bizlere her gece yatağımızda boğup uykularımızı bölerken bir gece yarısı Rabbimizle buluşmuyor oluşumuz en büyük dert değil midir hakikatte? Hiç seccademiz ıslanmamışsa gözyaşlarımızla bu koskocaman bir mahrumiyet değil midir aslında? Nerede arıyoruz ki dermanı başka? Gidelim secdeye, fıslayalım derdimizi. Ağlayalım ıslansın seccademiz akan sımsıcak gözyaşlarımızla. Derdimizi Rabbimize anlatmak nasıl da lezzetli gelecek o an bize..
Yarattı Mevla;melekler nurdan,cinleri ateşten,insanoğlu topraktan. Cinlerin Can isminde kavmi vardı ve bu kavmin içinde Azazil isminde Allah’a karşı kulluğu ile önde gelen biri yaşıyordu. Hatta öyle ileri derecede bir kulluk ve bilgeliktir ki bu Allah “Can” kavmini yok etmesine rağmen Azazil’i seçip meleklere tayin etmişti.. ve kıyamete kadar Azazil olan isminin “Şeytan/İblis” olarak anılmasına sebep olmuştu