Oysa ben olabilseydim bir roman olmak isterdim, sayfalara sustuğum kelimeleri gömmek, bir gün anlaşılabileceğimi umut ederek raflarda tozlanmayı beklemek....
"Sana gülümseyen, seni bir zamanlar seven herkesin sana daima sadık olacağını, seni sevmeye devam edeceğini sanıyorsan kötü bir haberim var, en büyük düşman, bir zamanlar en yakının olandır ve düşmanın en büyük maskesi her daim gülümseyişidir."
Annesinin rahminde var olmuş bir adamın, başka bir kadının kalbinde son bulması.
İzlediğim çoğu filmin, okuduğum neredeyse her kitabın, her şiirin, dinlediğim her şarkının içinde bulduklarımın özetiydi bu cümle.
Kaybet bu öfkeni,
İçinde sakladığın.
Terk et o derdini,
Benden almadığın.
Sabret, sonu aynı değil,
Söylüyorum.
Dinle,
Rüyalarım her gün aynı olmayacak.
"Kafamın içinde dağ gibi bir kalabalık var. Yangınlar çıkardı içimde. Bu evi yakarak gitti. Yangın çıkışlarını bile ateşe verdi. Şimdi ne zaman İstanbul'a gelsem, İstanbul'daki bütün yangın çıkışları yanıyor, İstanbul yanıyor, bir bu evi kül edemiyor.