Gidecek bir yeri olmayanlar, onlara gösterilen yola girmekten korkmazlardı. Gidecek bir yeri olana, o sokağın sonuna git ve beni bekle, dediğinde bir süre durup o sokağın sonunda ne olduğunu düşünürdü. Ama gidecek yeri olmayanlar, yani benim gibiler, öyle değildi. Düşündükleri tek şey birilerinin onlar için gelecek olduğuydu.