Ruhumun bekçiliğini yaptığı kalbim, uzun zamandır insanlar tarafından uğranmamış, unutulmuş bir han kapısı gibiydi.
Reklam
Acıyı bilirsiniz, sizin boşluğunuzdan yararlanmayı iyi bilirdi.
Ve genelde geceleri o boşluğa çok daha çabuk düşerdi ruhlarımız.
Gidecek bir yeri olmayanlar, onlara gösterilen yola girmekten korkmazlardı. Gidecek bir yeri olana, o sokağın sonuna git ve beni bekle, dediğinde bir süre durup o sokağın sonunda ne olduğunu düşünürdü. Ama gidecek yeri olmayanlar, yani benim gibiler, öyle değildi. Düşündükleri tek şey birilerinin onlar için gelecek olduğuydu.
Yaz gelince girdiğim tripler...
Ben, kendimi haritadan silme raddesine gelmiş, yaz nedir bilmeyen soğuk bir kasabanın küçücük odalarına kapatıp, hiç var olmamış gibi yapmak istiyordum.
Reklam