Ne olur kim olduğunu bilsem Pia'nın
Ellerini bir tutsam, ölsem;
Böyle uzak uzak seslenmese.
Ben bir şehre geldiğim vakit,
O başka bir şehre gitmese:
Otelleri bomboş bulmasam.
İçlenip buzlu bir kadeh gibi,
Buğulanıp buğulanıp durmasam.
Ne olur sabaha karşı rıhtımda,
Seslendiğini duysam Pia'nın:
Sırtında yoksul bir yağmurluk,
Çocuk gözleri büyük büyük;
Üşümüş, ürpermiş, soluk.
Ellerini tutabilsem Pia'nın,
Ölsem; eksiksiz ölürdüm.
Attila İlhan