"Bilirsin, bazı hikâyeler yarım kalır.
Hani kitap sayfalarını çevirdiğinde bir bakarsın, sonu yok. Çünkü yazar da bitirememiştir.
Benim hikâyem de öyle işte... Senin adın ilk cümlede yazıldı ama son sayfa hiç gelmedi.
Ne zaman bittiğini bile anlayamadım; belki hiç başlamadı.
İnsan, beklerken zamanın nasıl
geçtiğini fark etmez derler... Ama
ben her saniyesini saydım.
Her gece, aynı sokaktan geçtim;
belki bir gün, belki bir tesadüf olur da
karşıma çıkarsın diye.
Olmadı.
Sen gelmedin, ben gitmedim. Belki de hikâyemizin en büyük trajedisi buydu; kimse adım atmadı. Sen, uzak bir ihtimalde kaldın; ben, gerçekleşmeyen bir hayalin içinde. Ama bil ki; dünya bin kere daha dönse, zaman bin kere daha aksa, ben yine sana rastlamak için doğardım.
Ve belki yine, aynı yerden kaybederdim..."
Mecnun Çınar