Bir akşam üstü pencerenden bakıyordun
Ağır ağır,yollara inen karanlığa.
Bana benzeyen biri geçti evinin önünden.
Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya
O geçen ben değildim.
Bir gece yatağında uyuyordun
Uyanıverdin birden,sessiz dünyaya.
Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan,
Ve karanlıklar içindeydi odan
Seni gören ben değildim.
Ben çok uzaktaydım o zaman
Gözlerin kavuştu ağlamaya,sebepsiz ağlamaya
Artık beni düşünmeye başladığından
Bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya
Bunu bilen ben değildim
Bir kitap okuyordun,dalgın
İçinde insan seviyor ya da ölüyorlardı.
Genç bir adamı öldürdüler romanda.
Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın
O ölen ben değildim