Bazen, ansızın, keder beni nefes nefese bırakan dalgalar halinde üzerime çullanıyordu ve o dalgalar geri çekildiğinde kendimi acı bir enkaza bakarken yakalıyordum. Bu enkaz öyle berrak öyle üzgün ve boş ışıldıyordu ki dünyanın ölümden başka herhangi bir şey olduğunu anımsamıyordum bile.