Ismet Özel'in Davun şiiri.
Ataol Behramoğlu, İsmet Özel'e yazdığı mektupta şiir üstüne şöyle demiş:
"Bu son şiirlerinde artık bir adamın yüreği var. 'Davun' çok güzel bir şiirdi. bu açılma seni çok soylu bir şiire götürebilir. Bence çok soylu bir şiire zaten böyle bir yolla, yani muhtevanın ağır bastığı bir yolla varılabilir. ''
DAVUN
Uç benim boynumun soytarısı
kirle her cemreyi bana doğru olan
unuttum güçbela soluyan perdeleri
dudaklarımı ısırdıkça kabaran akşam
unuttum onu da.
Zaten bir tanım değil midir
tavsayan düşüp kalkmalara
hüznün hacanası diye bildiğim akşam
bir tanım değil midir o kıyısız ellerimiz
fırça çekmeye doğru ölümün bacısına
parmak atmaya doğru şiir okuyaraktan
aşk -bir tanım değil midir-
kusturucu güzellikler ardından.
Her tanım bir ağı parçalıyor gibi çevremizde
azgın atlar boşandıkça sesimin avlusundan
uç benim boynumun soytarısı
dölle ovalı yüreğimi akarsuyunnan
göğsümde serinleyen akçıl kuşların
esirgeyen bağışlayan DİRENME'nin adıyla
indir koynumun yılgısını mor bulutların ordan
indir, indir de
geceleyin dupduru bir iniltiyi