Şüphesiz en nefret ettiğim his, başkalarının şefkatiydi. Göğsünüzü anestezisiz açan bu his, yaralarınızı da uyuşturmadan dikmek istiyordu ve siz çırılçıplak, sedyeye gönüllü uzanıyordunuz çünkü bu kadar açtınız ilgiye, sevgiye, şefkate. Hiçbir çocuk, rızasız geldiği bu dünyada ona her şeyi borçlu olan ailesi tarafından sevgiye aç bırakılmayı hak etmiyordu.
Sayfa 118
Bak Karaca, diyorum kendi kendime; kaos bir düzen değildir ama her düzende bir kaos vardır. Hayat, insan yaşar ve ölür diyerek basite indirgenemeyecek kadar karmaşık çünkü bizi yaşadıklarımız değil kaybettiklerimiz büyüttü.
Sayfa 77