Dedem diyor ki,atalarının adlarını,kim olduklarını unutanlar, kötülük yapmaktan utanmazlarmış. Çünkü o zaman insanın nasıl biri olduğunu ne çocukları bilirmiş ne de çocuklarının çocukları.
İnsan yalnız olunca neler neler düşünür... gerçekleşmemiş hayallerini, uçup giden yıllarını,ilk aşk maceralarını...O pek geride kalan yılları ,erişilemeyen ve erişilemeyecek olan bir isteği hatırlamak, düşünmek de hoş bir şeydi.Niye böyle olur?Bunu da bilmez insan.Ama zaman zaman bunları düşünmekten,o günleri yeniden yaşıyor gibi olmaktan hoşlanır.