“Yazık! Hem kıyasıya harcıyorsun kendini
Hem gönlün yeltenmiyor hiç kimseyi sevmeye
Biliyorsun, saymakla bitmez sevenler seni
Ama besbelli sen aşk duymuyorsun kimseye
Öldüren bir nefrettir yüreğindeki şeytan
Hiç umurunda değil kazsan kendi kuyunu
Çekinmezsin güzelim can evini yıkmaktan
Onarmak olmalıyken asıl amacın onu”