kirpiklerinden yürüyen bir nazlı hüzün, dudaklarımın ucunda çırpınan hevesi bir daha yüreğime gömdü. ne söylesem bir de ben incitecektim. ne söylese sevgimden utanacaktım. sevmek bencildi çünkü.
oysa, gözlerin ne diyorsa doğru, diyecektin. gamzelerin, diyecektin, dünyanın bütün güneşli pencereleri. bu hülyalı zaman, diyecektin, kirpiğin kirpiğe değmesi kadar.